zaterdag 09.15, loop ik richting mijn ouderlijk huis te nieuwerkerk aan den ijssel. een dagelijks bezoek aan mijn vader en moeder. de trein stond voor mij gereed op goverwelle zodat ik vandaag "gek"doe en met het popenbaar vervoer ga!
na deze wilde rit van 13 min stap ik uit op station Nieuwerkerk, en de momenten schieten me door het hoofd, het oude sporthal die afgebrand is. de exvriendinnen die daar woonden. de reigerhof, waar wel veelvuldig rond hebben gehangen, speelplaatsen, basisscholen. En nu komt het openmerkelijke, loop ik langs de gazastrook! allemaal hekken om de scholen. kunnen kinderen van deze tijd nit normaal spelen. gewoon een balletje trappen op het schoolplein ook als de school is gesloten?
Parkn zij niet meer hoe ze waren. huizen zijn tevens vestingen geworden! De wereld vertrouwd de mede-mens niet. zelfs in het dorpse nieuwerkerk! Ik voel me verraden door mijn eigen gevoelens. Ik voelde me verbonden bij een van de veiligste en onveranderde plaatsen van zuidholand, de plaats waar ik geboren en getogen ben. Het dorp waar mijn ouders nog steeds wonen en vertrouwd voelen, maar niet met de omgeving.
Het mooie van herrineringen is dat ze altijd romatischer zijn dan in de werkelijkheid.
maar is het niet zo dat de maatschappij deze niet mag kapot maken. Je zou er in een depresie van komen. Gelukkig ben ikm sterk genoeg om mijn mooie momenten van het verleden nog steeds te romantiseren, zodat ik kan wegkwijnen bij de gedachte van mijn geweldige jeugd!
Stuur door
Dit is niet OK